Yahut: Aşkın İradesiz Tecellisi

Bir bakış ki, vakitten habersiz,
Durmak bilmedi gözlerimde, Nihal.
Saniyeler, çiçeklenen bir sükût oldu.
Sesim, ihanet etti usulca kendine,
Bir ilk suyun yumuşaklığıyla aktı.
Dokunuş ki, rüzgâr sanılır,
Ama bütün bir orman yakar sessizce.
Yakalandım; bedenim itiraf etti
Seni, dilimin sakladığını sandığı.

Sessizlik ağırlaştı, bir atlas gibi.
İçinde kayboldum, Nihal.
En küçük temas, bir kâinat oldu.
Elim titredi, nefesim daraldı,
Kalp, sır perdesini yırttı bir anda.
“Bu, arkadaşlık değil,” dedi zaman.
Savunma düştü, maske çözüldü.
Bir çıplaklık ki, utancı yok,
Sadece şaşkın ve saf bir hakikat.

Yakalanmak, aşkın tecellîsidir.
Planlanmaz, kurgulanmaz, Nihal.
Sezgilerin fışkıran pınarıdır.
Rol yok, hesap yok, ölçü yok burada.
Sadece ruhun, bedene fısıldaması.
Bu bir itiraf değil, bir ifşadır.
Duygu, sınır tanımaz bir nehir gibi
Akar ve alır götürür her seti.
Sen, farkında olmadan izlersin seli.

Ben sakladığımı sanıyordum, Nihal.
Oysa her zerrem seni söylüyordu.
Sesimdeki yumuşaklık, gözümdeki kalmak,
Sükûtun ağırlığı, temasın titremesi…
Hepsi, mazrufun zarfı yırtışıydı.
Şimdi çıplak bir hakikatim karşında.
Mistik bir aşk ki, erotik değil tutkulu,
Tasavvufî bir tecellî ki, beden ve ruh,
Seninle “Bir” olmanın şiirini yazıyor.