Yağmurlar Şiiri - Irmak Çetinkaya

Bir hayat düşün,
İkimizin de aynı kadehten içtiği.
Seninle benim için çok önemli olan geceyi paylaştığım.
Sonra seni anlattım aya,
Yıldızlar seni fısıldadı sürekli bana.
Gözlerim saatlerce bakmak istedi sana,
Her bakmadığımda dolarak cezalandırdı beni.
Burnum senin kokunu alamadığı her an,
İğrendi etraftan.
Sana olan duygularım zihnimden kağıtlara taştı.
Bazen onlarda yetmedi,
Geceye anlattım.
Dünyaya bile ağır geldi sanki,
Yağmurlar yağdırdı üzerimize.
Dünyanın bile kaldıramadığını,
Ben nasıl kaldıracağım?
Öyle bir histi ki bu,
Zihnim her şeyi unutsa bile,
O unutulmaz kalacak gibi.
Tüm anılar bir kere yaşandı,
Ama zihnim kırk kere tekrarladı.
Ben o yağmurların bizim için olduğuna inandım,
Ve sırf orada bari seni hissedebilmek için ıslandım.
Saatlerce,
Saniyeler dakikaları kovalayana kadar,
Sırılsıklam olana kadar...
Ama yetmedi, çünkü hissedemedim seni.
Sonra hatırladım senin beni terk ettiğini,
Ve o kadehi çoktan kırdığını,
Geleceğimizi yok ettğini.