Yağmurda Vuslat Şiiri - Mehmet Hanifi Er ...

Yağmur yağıyordu usul usul, o hiç geçmeyen sızılar gibi.
Bütün kelimelerim sırılsıklam, bütün harflerin boynu bükük.
Gafil avlandım bu gece, şiirimin üstü açık kalmış,
Kirpiklerime çiğ düşmüş, üşümüş mısralarım,
Gidişinle dağıldım, yurtsuz kaldı umudum.
Üşüsem de korkmuyorum artık,
Çünkü yağmur, seni bende yeniden yeşertmek için yağıyor.
Bilmezsin yağmurda yazılan şiirler başka olur.
Kâğıda düşen her kelime ıslandıkça kederinden sıyrılıp,
Bir kuraklık son bulur, bir filize umut olur.

Gecenin o en dilsiz, o en tenha vaktinde,
Asıyorum gözlerimi gökyüzünün karasına.
Nereye baksam senin gölgenin izi,
Nereye dönsem senin yüzünün kadim coğrafyası.
Yorulmuyorum, çünkü kaybolmak,
En çok senin haritanda güzel.
Bir katre ışık düşse şu zifiri karanlığıma,
Seni soruyor sanırım kör pencereler.
Yıldızlar ki, ışıltısını senin gözlerinden ödünç almış.
Bir bakışın değse ruhuma, zamanı durduruyorum,
Kıyamet koptu sanıyorum.

Mevsimler durur, umut kendi külünden savrulur.
Bir rüzgâr esse, düşen yaprağa üzülürüm
Kanatlanır saçlarının kokusuna tutunup gelirim.
Bak Sevgili, deniz yine hırçın, yine dertli,
Dalgalar kendi göğsünü yumrukluyor benim yerime.
Kıyıya vuran o beyaz köpüklerde,
Sana dair, yarım bırakılmış masalların enkazı var.
Sorma bana "nasılsın" diye,
Sorma bu içimdeki yangının derecesini.
Yokluğunla öyle tıka basa doluyum ki,
Her sabah senin hayalinle uyanıp,
Kendi yokluğuma susuyorum.

Bu gidişinin içimde bıraktığı sana dair ne varsa,
Kelimeler bu enkazın altında can çekişiyor şimdi.
Lügatler dilsiz, cümleler boynu bükük birer yetim.
Sen, o mahzun gülümsemeni yüzüne bir hırka gibi giydiğinde,
Ben o gülüşün çukuruna koca bir ömrü gömüyorum.
İşte o an, dünya duruyor, zaman hükmünü kendi yitiriyor.
Çünkü sen, buz tutmuş duygularımın o puslu şafağında,
Yüreğimin en kuytu, en üşüyen köşesine düşen ilk cemresin.
Ama biliyorum, gidişin sitemse, dönüşün bin yıllık bir tövbedir.
Mevsimler dönecek, bahar seninle gelecek,
Yollar ne kadar yorgun ne kadar dertli olursa olsun,
Başladığım o ilk menzil de sensin, vardığım o son uçurum da.
Biliyorum artık seni özlemek, kendi gurbetimde yorulup,
Senin vuslatında konaklamaktır.