Yağmur Visali Şiiri - Elvan Topal

Yağmur, şehre bir sır indirirken
biz çayın buğusunda sustuk.
Mısralar rastgele değildi aslında,
yalnızca biz öyle sandık.

Bir vakit eğildi aramızda;
ne rüzgâr geçti
ne kelâm…
Yanağımda kalan,
adını bilmediğim bir emâreydi.

Aynı yağmurda ıslanmak
aynı kaderden pay almaktı;
aynı şemsiyede yürümek
fazla yaklaşmadan yakın olmaktı.

Ben içime sakladım o anı,
sen bakışını sürmedin ardına.
Zira bazı şeyler
ancak yarım kalırsa yaşar.

Yağmur dindi sanılır şimdi,
oysa bilmezler
bir yerimde hâlâ
o günün sesi damlar.