Yağmur, Vicdan ve Merhamet

YAĞMUR, VİCDAN VE MERHAMET

Gökyüzü sustu, şehir nefesini tuttu.
Rüzgâr eski kelimeleri taşıdı sokak aralarında.
Toprak kurumuştu, ama asıl susuzluk
İnsan kalbinde birikmiş korkular'dı.
🍂🍂🍂
Bir şehir sessizliğe gömüldü,
Evler gölgelerden ürküyordu.
Çocuklar göğe bakmayı unuttu,
Anneler dua etmeyi erteledi,
Babalar sessizliğe sığındı.
Ve ilerleme sandığımız her şey
Ruhumuzdan uzaklaşmaktı.
🍂🍂🍂
İşte bu yüzden yağmur gerekliydi.
İşte bu yüzden diriliş bekliyordu.
İlk damla düştüğünde kibir çatladı,
Her sağanak bir yalanı çözdü,
Her serinlik bir korkuyu susturdu.
Kalpler yumuşadı, bakışlar değişti,
Sözler ağırlaştı, sorumluluk yükseldi.
Şehir kendi içine baktı ilk defa,
Ve insan, kendi karanlığıyla yüzleşti.
🍂🍂🍂
Tarih fısıldadı bana:
Zafer, başkasını yenmek değildir.
Asıl savaş, insanın kendi karanlığıyladır.
Yağmur, sen gelince taşlar konuşur,
Sen gelince kurumuş dallar yeşerir,
Sen gelince tarih yön değiştirir.
Ama önce insan değişmelidir.
🍂🍂🍂
Diriliş sessiz başlar.
Bir kalpte başlar,
Bir evde büyür,
Bir şehirde yankılanır.
Güneş batarken, gecenin kucağında
Yağmur sessiz bir ilahi gibi akar.
Damla damla hesap dökülür,
Ama rahmet gecikmez, sadece bekler.
🍂🍂🍂
Ve bu kez yağmur, yalnız gökten değil
İnsanın içinden doğacak.
Bir damla vicdan, bir damla merhamet,
Bir damla cesaret, insanlığı uyandıracak.
Çünkü dünya susuz değil artık,
İnsan susuz.
🍂🍂🍂
Ve eğer bir diriliş yazılacaksa,
O dirilişin ilk damlası
Biz olacağız.
🍂🍂🍂
Biz, milli ve manevi değerlere tutunarak,
Geçmişten güne uzanan bir yürüyüşte
Kendi dirilişimizi yazdık.
Şimdi bu yağmurla birlikte,
Yeni bir hikâyeye adım attık
Ve biz, tarihin akışında,
mazlumların umudunun sesi olduk.
🍂🍂🍂
Biz, milletçe, imanla yürüyen bir
tufan gibi,
Karanlığa inat, bir baharın müjdecisi olduk.
İşte bu yağmur, umutla toprağa düşen her damla,
Bizim kalbimizde bir ses, bir çağrı oldu.
Ve biz, bu çağın içinde,
Adaletin, merhametin, dirilişin bekçisi olduk.

✍️Nûrferah / Züleyha AKTAŞ
Tarih: 30.08.2025 - Saa:15:35