Bir duam vardı…
En çaresiz anlarımda yanımda olan…
Kalbimin üzerine hafifçe dokunup, Rabbimden dilediğim…
Gözlerimi kapatıp her boşluğumda gönlüme; belki bir gün
yağmurla gelir, dediğim…
“Yağmur; diğer adıyla huzur…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta