Gül yapraklarını bırakmıştın son mevsim.
Anımsıyorum,yağmur sonuydu.
Saçların kıvrılıyordu havanın nemiyle...
Kıvrılıyor,alnının orta yerine yakın
Düşüveriyordu,çelimsiz çocuklar gibi.
Tüm çizgilerinde dolaşabiliyordum
Biraz beceriksiz.
Ve bereketli sevdalarında.
Sanma ki,en aza indirilmiş gülümsemelerinle
Hâlâ karşımda durabiliyorken sen
Etkilenesin diye!
Ah,neydi o baharı kucaklayan güzelliğin...
(İstanbul)
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Teşekkürler Nazır Bey.
Yazarların da arzuları vardır.en iyi huyla en değerli cümlelerle dünya ve insan sevgisini işlerler.Şiirleriniz sevgiyi kucaklayan ve kendini okuyucusuna sevdiren şiirler. Tam puanla kutlarım. Yüreğinize ellerinize sağlık. YENİ YILINIZ KUTLU OLSUN. sevgi ve selamlarımla
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta