yağmur sonrası sessizliğine bürünmüşken şehir
gözyaşlarına boğulmak gelir içimden...
esip giden rüzgardan ne kalmışsa geride
yok bir fark şu meçhul sevgilerde...
bir kasırga olup döndürseydin başımı
hiç unutmayacaktım yüzünün hatlarını...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta