Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
süper ustaaaaaa hem görsel şölen hem duygusal ...
yüreğinize emeğinize sağlık
sevgiliye duyulan özlemi çok mükemmel kaleme dökmüşsünüz.. tebrik ediyorum yüreğinizi, kaleminizi.. müthiş tat alarak okudum... kaleminiz susmasın..
Kimbilir kaçkere camların buğusuna seviğimizin ismini yazmışızdır,karşısına geçip dalıp gitmişizdir.Buram buram hasret kokan bir şiirdi.Kaleminiz daim olsun.
Çok güzel bir serbest şiir. Başkaları uzun bulabilir, ama ben, bu güzelliğe, ancak bu uzunluğun yetebilegini söyleyebilirin. Halk dilinin sade sözcüklerinin kullanılması, tam anlamıyla harika bir serbest şiir olmasını sağlamış. Tabii bütün bu güğzellikler şairimizin duyuş, seziş, kabişliyetinden
kaynaklanmaktadır.Kendisini klutluyor tam puanla
değerlendiriyorum.
''Ya aklıma düşme!
Böyle olur olmaz zamanlarda,
Yüzüme bulaşmasın tebessümün.
Yâda al! Seninle eskisin,
Sensiz eskiyen yüzüm.''
çok güzel ve etkileyici...yüreğinize sağlık..
Ayrılığı......hasreti ne kadar güzel ifadelerle dile getiriyorsunuz..........kutluyorum güzel şiirinizi tüm yüreğimle ve tam puanımla.............Saniye Sarsılmaz
önceleri MAVİ takıntınıza(affınıza sığınarak) bayılmıştım. nilgün malkumunuz mavi demek oluyor. o nedenle cazip gelmiştiniz. şimdi de bakıyorum renkli dönen yazılar. mause ucunda bayraklar, ı love you cümleleri. şiiri tıklayınca kutucuk çıkıyor tamam derseniz açılıyor filan o da nedendir anlamadım gerçi ama. yahu kıskanıyorum sayfanızı. şiirleriniz zaten harika lafım yok da. görsel olarak da beni alıp götürüyor başka diyarlara. çizgi filmin içindeymişim gibi.
e bilemiyorum artık. bakalım bi çaresine. lütfen yani:)
Yine harika bir şiir okudum. Kutlarım.
Şimdi sen yoksun
Ne kıştan korkuyorum üşürüm diye
Nede ateşten, yanarım diye
Çünkü ben
Bir sensizlikte üşür,
Birde ellerinde yanarım.
Sen varken
Heyecanıma say
Kuramadığım cümleleri.
Şimdi yoksun, hiç beceremiyorum.
Bütün fiiller, failsiz kalıyor dudaklarımda.
Harika...hüzünlü düşündürücü...
tebrikler...
Kış geliyor
Yine aylardan kasım
Şimdi sen yoksun
Bütün fiiller, failsiz kalıyor dudaklarımda...
Umarım bir gün dökülür dilinizden anlamlı sözcükler yüreğin hakettiği gönlü güzele..
Sevgilerimle
Bu şiir ile ilgili 29 tane yorum bulunmakta