Yağmur Benim Yerime de Ağla

Bir yanım eksik,
Zamanı ilaç sandım.
Meğer yalanmış,
Kapanmaz bu yara.

Kimsesizlere fısıldar
Dışarıda yağan yağmur.
Birileri umutla gelir
Bu dünyaya,
Birileri sessizce gider
Hayatımızdan silinmeyen bir iz bırakarak.

Duvardaki saatin sesi
Ateş taşır yangınıma.
Ömrüm pişer acılar içinde,
Yağmur bile ilaç olamaz tüm olup bitenlere;
Her şey kalır yerli yerinde.

İçimdeki sonsuzluk çağırır beni.
Her şey gözümde bir gölge artık.
Her gece çıkmam gereken bir yokuş,
Hâlimi yoklar.
Yürümeliyim, devam etmeliyim
Kendim için değilse bile
Sevdiklerim için.
Yaşadıklarım
Bir döngüye dönüşmemeli.
Keşke yağmur
Gözyaşlarımıza kurban etseydi
kendini,
Yalnızlık silinseydi dillerden.
Alın yazısını silecek bir silgi ararken
Anladım:
Kemale ermenin sancılarıdır bunlar,
Beni ben yapan birer tuğla,
Tamamlanmayı bekleyen bir şaheserin
Doğum sancıları;
Bunu bilmeye başlamak.

Yağmur!
Benim yerime de ağla,
Benim yerime de.
Tüm ağlayanlara
Yetişemeyecek kadar acizim,
Sıradan bir kulum.

Yağmur! benim yerime de ağla,
Benim yerime de.