Yağmur ahmak ıslatıyor, toprak ölüm kokuyor
Bir yandan gece,bir yandan sis sokağa hücum ediyor.
Gönlüm karanlık sokaklarda nefes nefese kalmış.
Etraf bilinmezlikle süslü tüm herşey bana yabancılaşmış.
Yağmur ahmak ıslatıyor,toprak ölüm kokuyor,
Bunca kalabalık yalnızlığa çare arıyor.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta