Kasvetli ve soğuk buharların içinden
Sayısız hayal birer birer toprağa düşüyor
Fevkalade bir koku yayılıyor cesetlerden
Tınıları anlamsız bir şarkıya dönüşüyor
Yer ve gök bir kavgaya tutuştu şimdi
Ufuk ise anlamsız bir çizgiden ibaret
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta