Gökyüzü kendini boyarken fırtına grisine
bulutlar çaresiz ve gebedir
sürüklenir durur kaderin önünde duman duman
ve aslolan biraz yaşamdır, ölümle sonlanan
biraz da ölümdür doğumla başlayan
çok geçmez muson kaçkını bir yağmur yağar
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta