Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Bazen ne çok istiyor da bir türlü yağdıramıyoruz o kırkikindileri yüreğimize Şair'im.
Yine de, 'elbet' umudu hiç eksilmiyor yüreğin bir köşesinden...
Zaman her şeyin ilacı denir ya, bulutlara da ondan gerek sanırım, acı olmayanından tabi..
Sevgi yüklü saygılarımla derlediğim çiçeklerim engin yüreğinize..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta