Beyaz papatyalar solgunlaştı
Kin, nefret çiçek açar gözlerde
Dokunma soldurursun!
Adı yabancıdır.
Suskunluğa bürünür ne yapsan
Kapatırlar ağzını, sus pus ayıp tıkarlar.
Yaşanmaz, kök salınmaz ki böyle!
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta