Hani diyordun ya,
Bir kahvaltı yapmalıyız seninle...
Şöyle yeşilliği bolundan...
Şimdi her kahve altında sanki gelecekmişsin gibi...
Ve tutup kolumdan...
Bizi hatırlatacak anıların tümü sende kaldı,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta