Sen gülünce benim kalbim denizlere yelken açıyor
Senin gülüşün martı, senin gülüşün denize güneş doğuyor
Ya üzülürsen?
Senin üzülmen denizde fırtına, yırtılan yelken, kıyametler kopuyor
Denizde martılar, gökyüzünde güneş, sol kıyımda da kalbim korkuyor
Üzülmen boyumu aşan deniz dalgası, alabora, kalbimin en dibe batışı
Sen üzülünce bil ki; bu bedenim kalpsiz, kalbim de diplerde sensiz çürüyor...
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta