Ya Dayan Ya Da Yan

Ömrümün yarısı
harmanda kaldı,
Savruldu rüzgârda
saman misali.
Gençliğim avuçtan
su gibi aktı,
Zaman acımasız,
yaman misali.

Yorgunluk çöktü de
dizlerim bükük,
Sabahım, akşamım
birbirine yük.
Gözümde uyku yok,
gönlümde çökük;
Bu yük bana düştü,
ferman misali.

Dost bildiklerimden
yara aldım ben,
En derin yarayı
bana yakınlar açtı.
Bir selamı bile
çok gördünüz,
İnsan insana hep
dargın mı kalan?

Uzakta olanlar
daha pak çıktı,
Yakın dediğimse
bağrımı yıktı.
Güvendiğim dallar
elimden çıktı,
Kırılan hep benim,
dal sağlam kalan.

“Dayan,” dediniz ya
her düştüğümde,
Ateşin içine
sürdünüz beni.
Külümle doğruldum,
ses etmedim ben;
Yanmakmış bu yolun
sonu belli.

Şimdi yarım ömrüm
durur önümde,
Ne bir ahım kaldı
ne de bir sızım.
Ya dayan ya da yan,
dediniz bana;
Dayandım, tükendim,
yandım gizlice.