Ya bu şehir sensiz olursa,
Ya da bu kalbim başkasına konarsa?
Ne bu sokakları isterim, ne de bu kalbi,
sensizse rüzgar bile soğuk eser,
Güneş doğsa da içim hep gecedir.
Adımlarım yankılanır kaldırımlarda,
Bir zamanlar el ele yürüdüğümüz yollarda.
Sessizlik çığlık gibi çöker üstüme,
Ne bir fısıltı, ne bir nefes...
Geceler boyu anlatırım yıldızlara seni,
Ay bile hüzünlenir, saklar yüzünü.
Bir bankta oturur, denize dalarım,
Dalgalar vurur kıyıya, sanki adını söylerler.
Kayıt Tarihi : 26.12.2025 23:14:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Şair, sevilen kişinin yokluğunda insanın hem bulunduğu yere hem de kendi kalbine yabancılaşmasını anlatmak istemiştir. Aşk kaybolduğunda şehir anlamını yitirir, sokaklar hatıraya dönüşür, gündüz aydınlık olsa bile insanın içi karanlık kalır. Bu dizelerde, sevdiğini kaybetme korkusu, onsuz hiçbir yerin ve hiçbir duygunun ait hissedilmemesi dile getirilir. Şair, aşkın gidişiyle birlikte insanın dünyayla bağının zayıfladığını ve geriye yalnızca derin bir boşluk kaldığını ifade eder.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!