Ay ışığı bile wazgeçiremedi beni ölmekten,
Bu kararmış şehirde.
Ewet aşk ölümden daha güzeldi
Ama hayat bana aşkını hiç wermedi.
Oysaki bir öpüşle aklanacaktı kirlenmiş düşlerim,
Bitecekti gitmelerim we herşeyden wazgeçmelerim.
Defterimin arasındaki kurumaya terk ettiğim gülüme bakacaktım,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta