Vuslata ermiş gördüm bülbül ile gülü,
Ne yapsam avutamam artık efkarlanan gönlümü,
İkimizin zanneder gördüğü her düğünü,
Koynunda geçirmek ister Allah’ın her gününü,
Dua ederim her gün ona çözsün diye bu düğümü,
Gözlerim açıktır yoksa tattığımda ölümü.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta