insan hasretin derinliğine vardıkça acısını aldıkça vuslata yakarış kaçınılmaz oluyor...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Çok şıktı...Saygılar sunuyorum...
görüşleriniz ve güzel temennileriniz için sonsuz teşekkürler... dileğim kalemimle bir ömür dost kalabilmek... sevgi ve saygıyla
okumakdan haz duydum
saf ve temiz yazılımlı
abartısız okuruna güzel bir sunu
çok hoş olmuş
yüreğine sağlık kalemin hiç susmasın
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta