Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Paylaşımınızı beğeni ile okudum
sözleri çok etkileyici
kutlamamak elde değil
kutlarım başarılı çalışmanızdan dolayı
yüreğine ellerine saglık hep böyle
değerli vede güzel paylaşımlar buluşalım
nice şiirlere
şiirlerin arasında geziyorum çok güzel şiirler başarılar kalemdaşım...
Acısı hiç bir zaman gitmeyecek, özellikle neden olanların vicdanlarını her daim kanatacak ve geride acı dolu yürekler bırakan olay yüreklerde derin izler bıraması kaçınılmaz Resmiye Hanım. Çok duyarlı ve içeriği anlamlı betimlemelerle donatılmış bir şiirdi, yürekten kutlarım. Sevgi ve saygılarımla esen kalın.(10on.ant)
Yüreğinize sağlık duygularınız mısralara dökülmüş duygu yüklü anlam ve anlatımı güzel şiirinizi ve sizi canı gönülden kutlarım .Sevgilerimle
yürek sesiniz ve emeğiniz mısraları duygu ile dolduran kaleminizi kutluyorum
Vuslata beş kala can verdi hayallerim
hüzünlü,duygulu ve etkili mısralar,
herşeye rağmen hayat devam ediyor.
bence gitmek isteyene dur denmemeli.
yüreğinize sağlık.
Bunu mu hak etti yüreğim
Bunu mu hak etti benim sevgim
Yıllarca ihanetini affedemedim
Ne yaptıysam tekrar güvenemedim
_________ İnsan her şeyi bir anda kaybedebiliyor Sevdiğini Sevenini ama en kötüsü Güveni ni kaybetmesi ..Güven insanda en zor toparlanan duygudur insanın en güçlü ve en zayıf halkasıdır Güven ..! Güven yoksa herşey önemini yitirir..Kutlarım içtenlikle şiirinizi Resmiye hanımcım ..Sonsuz Sevgilerimle +10
Hazan yaprağı gibi savruldum dört bir yana
Aşkım alabora oldu, kayboldu ümitlerim
Yüreğim isyan etti sıktığın kahpe kurşuna
Vuslata beş kala can verdi hayallerim
------ Resmiye hanım Duygulu bir şiirinizi beğeniyle okudum kutluyorum saygılar sunuyorum .
''Hazan yaprağı gibi savruldum dört bir yana
Aşkım alabora oldu, kayboldu ümitlerim
Yüreğim isyan etti sıktığın kahpe kurşuna
Vuslata beş kala can verdi hayallerim''
Ayrılıklar sevdaya dahil... Kutluyorum sizi... Kaleminiz daim olsun... Saygılarımla...
Resmiye hanımefendi.Kardeşim
Ben sizin şiirlerinizi okurken inanın heyecanlanıyorum.Şiir diliniz o kadar içten,ki sesinizi duyuyormuşum gibi hissediyorum.İçten gelen sitem haykırışınız fevkalade. Kardeşim sizi yürekten tebrik ediyorum. Sevgi selam ve muhabbetlerimle ESEN KALINIZ.
Bu şiir ile ilgili 10 tane yorum bulunmakta