Çok uzakta, çok-çok uzakta…
Bir yar var.
Gönül pınarı, şırıl-şırıl akar!
Volkan gibi kaynar.
Akıl fikir mengenede,
Kaş-göz ferinde;
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




harika..
kutluyorum.
namık cem
Bir adım ötede olsa ırak oluyor işte..
Ama çok ötelerden bile böylesi duyumsanıyorsa!
Şırıl şırıl aktığı ,volkan gibi kaynadığı,yare figan yaktığı,lütfa ermek için kanadığı,elvan elvan çağladığı....algılanıyorsa...
Bu sevi,bu sevmeler,bu özlemler sıradan olamaz.
Güzeldi;çok güzeldi.
Serbestte derin soluğun ikilemelerle bindirilmesi şiire başka bir letafet vermiş.
Özen/emeği kutluyorum.
Sayfasında kalmaktan kıvanç duyduğum Dost KAYA'ya sevgi ve selamlarımı gönderiyorum.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta