Karanlık çöktü şehrimize usulca,
Hüzün rengi bir ufukta.
Hayalin kaçırdı uykularımı.
Yokluğun tebessümümün katili,
Özlemin, vuslata açlığımdı.
Yalnızlığım dokunaklı dizeler sebebi,
Kalemim kör, sağır bir ulak.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta