Her seher vakti kavga etmekten yoruldu parmaklarım
Koyu mavi kızıl çilekeş kalemim ile çatışıyor
Saf, duru, durağan ze dört büyüklüğünde kundak kağıtlar hissiz
Sonu yani sonsuzluk ikliminin bu durum
Mahpusluğum mürekkebim kadar yoğun değil bu sıralar
Çatlayıp yarılmadıkça beş elli altı cesaretiyle hislerim
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta