Ummadık anda vurgun yedi bu sevda
kanadı yüreğim, hayatım ellerinden kaydı bir anda
gözümün nuru söndü, döküldü gözyaşlarım gamzelerime
yaralı bir kuşum gittiğinden beri
içim acıların en büyüğünü ölümün soğuk nefesini hissetmekte
apansız kayboluşuna seyirci kalan gözlerim
yollarına puslu gözlerle dalıp dalıp gitmekte
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta