Kaşla göz arası vurdular gençliğimi.
En güzel çağlarımı harcadılar acımadan.
Kestiler fidanın dallarını,
Tam boy verecekken.
Hep seyirci kaldım kendime.
Bir şeyler oldu ama ben istediğim için değil,
Olması gerektiği için oldu.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta