Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Giremedim hezimetten tenli kabrime,
Feriha’yım diyemedim cümle aleme,
Defterimi alamadan daha elime,
Adımı ezberden canım sayan sayana.
Çok güzel ifadelerle süslü bir şiir, okunurken tat bırakıyor.
Ama, madem dize sonlarına kafiye uyarladınız keşke 6+5 veya 7+7 ölçüsünde yazsaydınız. Kesinlikle daha mükemmel olurdu emin olun.
Tebrikler.
Saygıyla.
tebrikler ama hayat bu düşen yalnız kalmaya mahkumdur... yinede hayatta iyi insan çok görmek lazım
Şiirde vezin ve durak okurken akıcılığı sağlar.Duygu olarak harika bir şiir.Yazan yüreüi tebrik ederim.
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta