Vuracağım Geceyi. Şiiri - Erdin Şallıel

Konuşmak istedikçe susuyor dilim,
Sustukça büyüyor içimde fırtına.
Her kelime boğazıma düğümlendikçe
Kendime biraz daha yabancı oluyorum.
Sanki adı konmamış fırtınalar
Sessizce parçalıyormuş ruhumu.
Her karanlıkta attığım adım
Çıkmaz bir sokakta kayboluyor.
Sessizlik çatlıyor kulaklarımda;
Her yankı — içimde patlayan bir çığlık.
Yalnızlık, soğuk elleriyle boğazımı sıkıyor.
Kendi gölgemden bile kaçmak istiyorum.
Ben… bana yabancı oldum artık.
Yorgunum.
Ya kanatsız düşlerime kurşun sıkacağım,
Ya da çekip silahı — vuracağım geceyi.
Aklım yerinde değil;
Ciğerlerimde bir yangın, nefesimde kül.
Her yıldız biraz sen…
Biraz da içime işleyen pişmanlık.
Zaman durdu sanki.
Akrebin zehri ağır ağır içime akıyor.
Saatler çürük bir gövde gibi ölü.
Umut… unuttuğum bir mezar taşı.
Belki de sabah olmaz bu gece.
Belki de kendi karanlığımın içine gömülür,
Gölgeme zincirlenirim.
Bir sigara yakarım… sonra bir tane daha.
Ateşi, içimdeki boşluğu kavuruyor.
Çünkü ben, gerçekten yorgunum.
Artık biliyorum:
İnsanı en çok, en güvendiği karanlık yaralar.
Ve ben hiçbir gölgeye sığınmıyorum artık.
Bu sessizlik, bu yanık nefes,
Bu karanlık…
Hepsi senin eserin.
Sustum, yandım, bekledim —
Ama hiçbir sabah geri dönmedi.
Şimdi teslim değilim.
Şimdi hesap zamanı.
Ellerimle keseceğim bu gecenin gölgesini.
Her korkunun üstüne bir yara açacağım.
Kırdığın ne varsa, tek tek senden geri alacağım.
Bu geceyi vuruyorum —
Ve bu sadece başlangıç.
Çünkü ben bitmedim.
Bitmeyeceğim.
Merhameti rafa kaldırdım.
Ya kanatsız düşlerime kurşun sıkacağım,
Ya da çekip silahı —
Vuracağım bu geceyi.