Gecenin en esmer anına,güneş gibi saplandı gözlerin
Sessizliğin kuytularına bir ok gibi deydi yiğit sözlerin
En sarp kayalıklardan düşeriken bu beden,sarıverdi ellerin
Sen O'nu düşünüyorsun ya hep,ben yalnızca seni....
Ardından ordular yürütür yalın ayak o yürüyüşün
Susuz kalsa dudaklar,kırbalara su doldurur o gülüşün
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta