1967-Sebebi aşktır hayatın neticesi aşk! .....
Aşkı pozlayıp asmışlar tozlanmış duvarlara
Sırtlarını dayayıp ağlamışlar kuru yerlerde
Gözyaşları yerine çığlıklar döner köşelerde
Histerik bir kadın saçını yolar
Adamın biri duvarları yumruklar
Yollara bakarken akşam alacasında
Ocakta imgelenir kül ve duman
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta