Vîrâne Gönül... Şiiri - Mecit Aktürk

Virâne bir gönül kaldı geriye
Özür dilesen ne, dilemesen ne.
Yaz, bahar tapulu, hep zemheriye
Özür dilesen ne, dilemesen ne.

Fırtına misâli ruhumda estin
Sevgi ağacını kökünden kestin
Ayrılık ipini boynuma astın
Özür dilesen ne, dilemesen ne.

Eskiden mehtapta bir yıldız kaysa
Tuttuğun dilekte hep bendim oysa
Ömrümü mahvettin; bitti hülasa
Özür dilesen ne, dilemesen ne.

Gözyaşımla doldu her gün avucum
Delice sevmek mi? Ne idi suçum?
Madem ki el oldum, gönlüne "hiç"im
Özür dilesen ne, dilemesen ne.

Ne gözde fer kaldı, ne dilde ahenk
Senli her bir rüyâm bir kâbusa denk
Say ki kazanan sen, bitti artık cenk
Özür dilesen ne, dilemesen ne.

En son resmini de dün akşam yırttım
Gömdüm tüm geçmişi, üstünü örttüm
Madem ki, düne dek çekilmez derttim
Özür dilesen ne, dilemesen ne.

Hem dava açandın, hem savcı, hakim
Tek celsede ettin sürgüne mahkûm
İçtiğim zehirdi, derdiğim zakkum
Özür dilesen ne, dilemesen ne.

Bırak artık beni benle başbaşa
Mevsim hazan vakti, ne desen boşa
Değmezmişsin meğer döktüğüm yaşa
Özür dilesen ne, dilemesen ne.

Sanma yama tutar bir gün bu yara
Canlı canlı gömdün beni mezara
Var şimdi bir günde bin kere ara
Özür dilesen ne, dilemesen ne.