Ankara’da bir ayrılık akşamında
Aklım durgun hayatımın keşkelerinde
Önce önüne düştü başın
Sonra gözlerinden bakışın
Bir oda dolusu sessizliğe
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Duydum şimdi viraneymişsin SEN...
Kaldır başını da bir bak virane görmediysen!
'ben sende de viraneyim'diyorsun...
tebrik ederim
hüzün var derinliklerde
Duydum şimdi viraneymişsin SEN...
Kaldır başını da bir bak virane görmediysen!
Hayat bu,, istenmesede yaşanıyor ayrılıklar, hüzünler, özlemler..Yaşamak istediğin mutluluğu okumak isterim senden yakın zamanda ..:)
Teşekkürler kerim'cim, kalemine sağlık..
Sevgiler..
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta