Viran Eyledin Şiiri - Gül Yıldırım

‎Yüreğimi parça parça bölerken
‎Gençliğimi çaldın, viran eyledin
‎Derbeder halime bakıp gülerken
‎Aşkımı nefrete varan eyledin
‎
‎​Savurdun ömrümü esen yellere
‎Düşürdün sen beni dilden dillere
‎Muhtaç ettin beni yaban ellere
‎Vuslatı ruhuma niran eyledin
‎
‎​Küstürdün gönlümü çiçekli bağa
‎Attın şu ömrümü aşılmaz dağa
‎Hapsettin beni bu karanlık çağa
‎İmkansız sevdana saran eyledin
‎
‎​İçimde bir yetim feryadı kaldı
‎Gözümün feri de seninle soldu
‎Baharım gelmeden yazım kış oldu
‎Şu gülmez bahtımı boran eyledin
‎
‎​Solan bir yaprağım, dalım yorulmuş
‎Kırılmış fidanım yola savrulmuş
‎Ömrümün üstüne hüzün serilmiş
‎Sızımı bağrımda duran eyledin
‎
‎​Yalanmış meğerse verdiğin sözler
‎Mazinin izini şu kalbim gizler
‎Seni elbet bir gün vicdanın izler
‎Değmezmiş, ardından yoran eyledin
‎
‎​Işığım kesildi, ufkum karardı
‎Sende vefa olsa kalbin yanardı
‎Açan umutlarım soldu sarardı
‎Gelenden geçenden soran eyledin
‎
‎​Artık ne beklerim ne de özlerim
‎Yoluna bakmıyor yorgun gözlerim
‎Mahşere saklıdır sitem sözlerim
‎Beni yâdellere yaren eyledin

01 02 2026