Gönül bahçem tarumar, umutlar harman. Eyledin beni bimâr-ı hicrân. Açıp sineye zahmı inkâr eden mihmân! Kalasın metruk, acep eder misin aşka imân?
Bir biçâre balığım oldun bana umman. Daldım hasretine içerim ancak kanmam. Daralır göğsüm eylemek ister âh u figân. Yoksa hayal, bir perî-sûret mi gördüm?
Gittin artik geleceğin gûman.
Sarmış bedeni yürek yangını, ne alev var ne de duman. Gözlerim çorak, bir bana mıdır zûlmun ey dünya! Hep gam, hep gam...
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta