Dünya küçüktür
Benim aşkımdan, sevgimden
Ben sevdim mi?
Çok seviyorum demem
Ben seni dünyadaki
Tüm denizlerin sularını
Deniz kıyısında
Park ettim evimi güneşe karşı
Tentemi açtım, dışarı masayı attım
Televizyonu açtım, kahvemi yaptım
Şapkamı taktım, oltamı denize attım
Umudum balıktı
Göreceksin bir gün seni unutacağım
Ne gözlerin kalacak hayalimde
Ne de ismin ile yanacak dudaklarım
Ve ben senin düşlerine uğramayacağım
Seni ne sanalda, nede reel de
Aslında unutmadım seni
Her gece oluşunda düşüyorsun aklıma
Gökte ay ve yıldızlar
Senin ve benim gökyüzümüzde
Bir dilek tutuyorum
Bir yıldız kayıyor
Acıların en koyusunu yüreğime
Bırakıp gittiğinden beri,
Anılarımla yaşıyorum seni
Bazen ilk gün ki gibi sevecen
Bazen siyah gecelere bırakıyorum seni
Sabah kalktığında beni uyandırma
Kahvaltıda çay içerken beni anma
Aramışım mı diye bakma telefona
Aklına gelsem bile çağrı da yapma
Aklının ucundan geçirme beni unut
Dünyayı kavuruyor küresel krizi
Bu kriz asla ayıramaz bizi
Sensin çöldeki şimal yıldızı
Ben maviyim, sevdam kırmızı
Bir sevdaya tutuldu bir şiirle bu yürek
“Oğlum Uğur’a yazdığım ilk mektup”
Bin dokuz yüz seksen iki yılı
Mayıs ayının on dokuzuncu günü
Saat ikiyi on beş geçiyordu
Sen karanlık bir yerde
Ben seni dünya gözü ile göremezken
Sevdasının rüyasına bile giremezken
Gitmek isteyip te ona gidemezken
Her şeyi bilen gören duyan biri var
Eylül ayında sonbaharda bulutlu havada
Bir şiir yazacağım sana
İçinde sen olacaksın
Güneş olacak
Gece olmayacak
Hasret olacak
Yalnızlık olacak
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!