Ortalıkta üç beş ağaç, birkaç kuyu ve birkaç deve
ekin bitmez, kuru sıcak çölde ıssız bir belde
toprak damlı evlerin birinde doğurdu seni annen
Yemen'e yakın, kum dağlarıyla çevrili bir yerdi Karen
dört yaşında kaybedince aniden babanı
yedirip içirirdin kör kötürüm ananı
sensin o ey temiz insan Veysel Karani...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta