Alaca ücra bir park
Tepe lambasından sırtıma dökülen birkaç yaprak gölgesi
Ve aynı karın ağrısının akabinde
İçilen bayat karbonatlı bir çay hissiyatı
Gecem
22 sinde ölüme gözleri dolmayan
Boğazı düğümlenmeyen
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta