Vey Irmağında Kırk Yiğit

Vey Irmağı bulanık, akar gider meçhule,
Bozkırın ortasında can verildi bu yola.
Gökler bile karardı, güneş küstü yurduna,
Kıran girdi o gece, Türk’ün kutlu ordusuna.

Sarayın dehlizinde kılıçlar sustu bir bir,
Şimdi her bir yiğide toprak altı kabir.
Baş koyunca uğruna o kutsal istiklalin,
Sessizliğe büründü sesi her bir helalin.

Geriye sadece dert, acı kaldı,
Ufukta sönen ışık, gözlerde keder kaldı.
O şanlı ihtilalden bir acı hatırayla,
Bakıyoruz geçmişe, bitmeyen bir yarayla.

Her yan kan içinde, yürek kin içinde,
Vuruşmuş yiğitler özgürlük düşünde.
Yıllarca önceye, dönsek o geceye,
Olsaydık arkadaş, kırk yiğit kişiye.

Gökten inen bir meşale yandı sönmez bir daha,
Sığmadı bu büyük ruh, ne güne ne sabaha.
Vey’in soğuk suları mezar olsa da nâra,
Kırk yiğit o gece ölümsüz oldu.