Kentin doğusuna gölgeler düşmeye başlayınca
Bir yığın insan dolduruverirdi çamurlu sokakları
İşyerlerinden evlere bir akın başlardı
(Çılgın bir akıştı, arada ezilirdi kentsel umutlar)
Sonra ışıklar yanmaya başlardı tek tük
Her ışık birilerini çeker, herkes bir ışığa giderdi.
Sular yüzdürürken aç sokak çocuklarının üşümüş uykularını
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta