Maviye çalan bir gecede yitirdim adem olmayı.
Ekmekten,sudan,ateşten.havvadan vazgeçtim.
Hiç birşey yakmadı bu mahsun canımı...
Ne ateş ne köz nede yedi boğum akrep...
Acıyan yanlarıma mıhlanan yanlızlık verep verep...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta