Velhasıl Kelam Şiiri - Necati Öztürk

Canıma giran olan sarayda bir esir köleyim, hangi duvara baksam.
Gecelere yürüyen bir gölge gibiyim, çağırsanda duramam.
Kanayan yaramdır kanasın, artık kimselere açamam.
Esme poyraz benden yana, düşsem bir daha kalkamam.
Ruhumda iz bırakan unutulmaz anılar vardır.! bin ömür yaşasam.
Aşmak için hangi dala tutunsamda kendimi aşamam.
Ben masallarda anlatılan kaf dağının eteklerinde tutulan esirim, sana kavuşamam.
Hangi kantarda tartsamda, beni saran bu girdaptan çıkamam.
Dalarken beni başka bir aleme götürür rüyam.
"Sükut başa tac imiş" anladım, velhasıl kelam.
Bende hatırası olan dostlarıma kucak dolusu selam.
Kapatırken gözlerimi bendeki zaman durdu, uyudum artık uyanamam.

18/06/2026