Vefat-ı Yalnızlık Şiiri - Doğuş Kılınç

VEFAT-I YALNIZLIK

​Şimdi nerede bir gül görsem kan kırmızı,
Dudaklarını uzun uzun öptüğüm gelir aklıma.
Bir deniz kıyısı vurur yüzüme, bir dağ başı sızısı,
O eşsiz hatıralar, ordu ordu gelir aklıma.

Dün bitti, bugün yarım, yarın ise meçhul bir firar,
İçimde sahipsiz, kimsesiz bir "vefat-ı yalnızlık" var.

​Vur neşteri ey gönlüm, çekinme derin kes,
Aç bak bakalım, bu enkazda kalmış mı nefes?
Sevdayı masaya yatırdım, narkozsuz ve çaresiz,
Ameliyatı imkansız bir hasret bu, dilsiz ve sessiz.

​Bir isyan yükselir uçurumlardan, duyan olmaz,
Ağlamalarım dağları aşar da, yerini bulan olmaz.
Hangi kitaba yazsam bu acıyı, sayfalar yanar,
Zirvesi karlı dertlerimin, bakışın içimde kanar.

​Öptüğüm o kırmızı, şimdi kefenimdir benim,
Sığındığım o kıyılar, artık mahşerimdir benim.
Neşter vurdukça dökülen, sadece kan değil sitemdir,
Bu aşkın sonu değil, ruhumun bittiği demdir.

​Neşter (Doğuş Kılınç)