Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Baharın suçu değil,
Bunca özlem...
Vefa,
İnsanın eksiğidir çünkü,
Mevsimler hep gelir
Yaşayana... bahar da...
Tebrikler içli şiire Gülay Hanım..
Çok tşkr.ler üsdadım.
Değerli kaleminizle anlamlayan yüreğiniz incinmesin...Şiir dolusu saygılarımı sunuyorum efendim...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta