Vefasız Şiiri - Dağlar Özügüç

Bir vakit kalbimin en tenha yerine
Senin adını yazmıştım,
Rüzgâr o köşeyi etkilemez sanmıştım.
Meğer insan en çok sessiz gidişlerden etkilenirmiş
Seninle aynı gecenin karanlığında omuz omuza durmuştuk
Yıldızlara bakıp dua etmiştik
Meğer senin duan başka sabahların yolcusuymuş.
Şimdi hatıralar küllenmiş bir ateş gibi içimde,
Ne tamamen sönüyor
Ne de yok oluyor artık.
Bir zamanlar “dost” dediğim kelime
Şimdi dilime ağır bir taş gibi geliyor.
insan en derin hüznü dostunun vefasızlığında öğreniyormuş.
Oysa dostluk dediğin biraz yük taşımakmış
Sen yükü sırtlanmayı bırak,
Onun gölgesinden bile kaçtın.