Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
AĞAM;
YÜREĞİN COŞMUŞ YİNE.
H
A
R
İ
K
A
B
İ
R
Ş
İ
İ
R
TEBRİKLER.
SELAM VE DUA İLE.
arkadaşlar temiz bi şair bayan arkadaşımız şiire yorum yapmış.beğenmemiş haddini biraz aşmış.kusura bakmayın onun adına özür diliyorum hepinizden..filiz hanımada burdan şahsına yakışır yaptığı yorumdan dolayıda teşekkürü bi borç bilmesemdee teşekkür etmekten gayri yapacak bi şey yok diyerek teşekkür ediyorum.....şiiri bu sitede bi o yazar zaten....başkası gayrisi haram....
BU NE SİTEMLİ ŞİİRDİ BÖYLE ...
AMA GÜZELDİ .
TEŞEKKÜRLER.
♥ ♥ ♥ KUTLARIM ♥ ♥ ♥
sevgiler saygilar
''Vefasız'' işte ne unutmaya ne unutulmaya değiyorlar.Yürekleri dağlarcasına sineye çekilen duygularda onları mısralarla anlatmaya bile değmezler aslında .Erdemlerin içinde en mükemmel olanı adil olmaktır .Her mısranızda hak edilmeyen bir ihanete baş kaldırış yansımış olsada '' sen bakmasını bil de dikende gül gör! dikensiz gülü herkes görür'' .Yüreğiniz gerçek sevgi ve dostlarla Nevbaharlara dönsün ..
tebrikler ..selamlar
İki satırlık insanları roman sandık,aldık hayatımııza,
Sevgimize,yüreğimize güvendik,para etmiyormuş nerden bileydik,
Gün gelir,ömür biter,birgün dibe vuranlar buluşuruz,
Sevdi sandık güvendik,vefasız çıkacağını,bizi satacağını nerden bileydik...
İhanet hiç bir zaman onaylanacak bir şey değil Usta,
Harika şiirinizi tam puanla kutluyorum
selam ve saygılar...Özcan Akkuş
Aşkın gözü kördür tezini, doğrularcasına yazılmış,güzel bir şiir okudum şair dostum.sevgi ve selamlarımla_________________hamit körken
SEÇEMEDİK KİMİ SEVECEĞİMİZİ..
BU YÜZDEN ÇOK ÜZÜLDÜK.
DÜŞE KALKA ÖĞRENDİK
HERKESİN SEVİLMEYECEĞİNİ...
Hayatın vefasız yüzü güzel anlatılıyor. Hayatın her noktasında, başarılı olanlar, umutsuzluğa kapılmayanlar, yanlarında daima ikinci seçenek bulundururlar.
Ancak bizim ülkemiz insanın dostluk, sevgi, arkadaşlık gibi konularda ikinci seçenekleri yoktur.
Dostluk / düşmanlığa
Sevgi / nefrete
arkadaşlık / umarsızlığa
dönüşebilir. Ancak biz ikinci kısımlarını asla aklımıza getirmek istemez, birinci kısma takılır kalırız.
Halbuki iki seçenekte insanlar içindir.
Güzel çalışmanızı kutlarım.
Yaş otuzbeş ikinci baharın hazan mevsimi,yakışmadı ömrümüze,
Bu hazan,son hazan dostlar daha sevmek mi tövbe,
Sevdi sandık,yakışmadı yakışasıca hazin ayrılık,
Kalbimiz temiz,sevdik güvendik,oysaki hiç sevmemiş nerden bileydik..
İKİNCİ BAHARDA HAZAN YAPRAKLARI DÖKÜLMÜŞ YÜREKTEN DİZELERE...
TÖVBE DERKEN BİR KEZ DAHA DÜŞÜN ŞAİR..
AŞK VE TÖVBE... !
AŞK SEN İSTESENDE İSTEMESENDE SONSUZLUĞA KADAR NEFES ALACAK ... SANA VE TÜM YÜREKLERE HEP DOKUNACAK ...
AMA AĞLATACAK AMA MUTLU EDECEK...
TEBRİKLER...
Bu şiir ile ilgili 32 tane yorum bulunmakta