Elif ebemin armut kurusu hatrına...
Geçmişi yad edip bir Fatiha okuyan dudaklarım...
Okul yamacına varınca koşamayan ayaklarım...
Ve yazmaktan usanıp terleyen ellerimden
kayıp giden çıt çıtlı kalemim...
Geçmişimle yüzleşmeye geleyim dedim... Olmadı...
Sen yaz yavaş yavaş...
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta