Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
yüreğine sağlık
İki el tuttum bugüne kadar. Birini ben bıraktım diğeride beni.. Biri koparken ağladı diğeri kahkahalar attı. Biri hep korudu beni diğeri korundu ellerimde.. Biri hayat denilen kahpeye yem etmemeye çalıştı, diğeri onun ta kendisiydi. Biri zorluklara göğüs germeyi öğretti, diğeri ise zorlukların ta kendisiydi. Biri bir damla yaşıma ömrünü verirdi, diğeri akıttığım gözyaşlarıyla ömrümü çürüttü. Biri güldürdü diğeri ağlattı.. Biri anlattı, biri aldattı. Biri toparladı, biri dağıttı. Çekti aldı çamurdan biri, diğeri hep çamura sapladı. Birinin adı ANNEM.di diğerinin adı AŞK..! !
Ah be cann... Ana gibi yar olmaz diye boşuna mı demişler...
Sev seni seveni yerle bir olsa da...
Sevme seni sevmeyeni Mısır' a emir olsa da...
Yürek dolup taşınca işte böyle çağlar ak kağıda. Değerli bi deneme yazısı. Kutlarım tüm içtenliğimle Hatice' m... Sevgimle.++ Nicelerine...
yaşam dediğimiz şey beşikler tabut arasında geçen o kısa zamadır aslında,o kısa zaman diliminde aşk denilen işkenceye kendi ayağımızla girmemiz ellerimzle sarılmamız ne garip...aslında sonu hüsran ne yazık.
sınırsızca sevdalandığın uğruna emekler harcadığın değerli gördüğün varlık bir bakmışsın hevesmi geçti demeli yada ayran gönüllümü ama öle bi vicadansızlıkla arkasını dönüp herşeyi hiçe sayarak gider ki...ne yazık!...
sonrasında ortada kalmışlığın ağırlığını taşıyamadığımızdanmı yoksa enayilik mi sandığımızdan. arkasından feryat eder,nameler dizeriz.
yanan canımızın yangınını azaltmak için olsa gerek vicdan yapmasını isteriz...
ne yazık ki giden zaten gitmiştir acıtığını düşünmeden. umursamadan giden için bu satırlar bile fazla...
çokmu çok konuştum acaba yazınızla içlendim birazda dertleştim. yüreğiniz sevgiyle donansın sevgiyle kalın...
ana gibi yar bağdat gibi diyar olmazmış sözü ne kadar yerinde söylenmiş.aşk bile fedakarlık iskelesini kurulmuştur tek ayağı emanet durur üçü ise senindir çekince yıkılı verir yüreğinin üstüne.
hayatın diyalektiği her şeyi zıttıyla barındırıyor malesef,her doğum nasıl bir ölümse,her sevinç nasıl bir hüzünse,gece ve gündüz döngüsünde ise her şey; aşk aynı zamanda acı,aşk;aynı zamanda kahır,katlanma,aldanma,aldatılma ...
hüznü akıcı ve haz veren bir yazı olarak okumakta belkide diyalektiğin doğası
tebrikler tam puanla
Bu şiir ile ilgili 5 tane yorum bulunmakta