Cam kenarında çocukluğun, işte tam orada hala iyimser hayaller kuruyor, çağır ve vedalaş onunla,ona gerçeklerden bahset, barış.. serbest bırakman gereken şeyler var ,anlat ona,iyilestir, dünü bugünle hür bırak! nasıl yapıcam diye sorma çoktan yaptın bile! sadece gömmen gerekenleri göm vedalaş vakit kalmadı.. sadece yap!
Kimbilir kaç kişi senin zarif hallerini sevdi
Kaç kişi güzelliğini sevdi
Belki gerçek aşkla; belki değil
Ama bir tek kişi seni sevdi.
Bir tek kişi değişen yüzündeki hüznü sevdi.
Devamını Oku
Kaç kişi güzelliğini sevdi
Belki gerçek aşkla; belki değil
Ama bir tek kişi seni sevdi.
Bir tek kişi değişen yüzündeki hüznü sevdi.




Teşekkür ederim
Henüz vakit varken gülüm Paris yanıp yıkılmadan şiiri aklıma geldi Nazım ın.Çocukluk hiç koridor tarafında olmadı zaten değil mi o hep cam kenarında.Onunla barışmadan onunla söyleşmeden hayatı sağlıklı yaşamakda pek mümkün değil sanırım.Ne güzel yazmışsınız kısa öz ve etkileyici.Tebrik ederim kelamınıza sağlık
Teşekkür ederim
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta